وانمود كردند كه من به وجوب ستر وجه و كفّين زن در هر حال ، قائل نيستم . چون دانستند كه كتابى را براى نشر به مطبعه خواهم فرستاد ، به وسايل شيطانى متوسّل شدند و پول زيادى خرج كردند تا اين‌كه كتاب مذكور را از دست كاتب به سرقت بردند . سرقت كتاب ، فايده براى آن‌ها نداشت ؛ فقط منظور آن‌ها اين بود كه كتاب به سرعت منتشر نشود تا چاره و انديشه براى شخص من پيدا كنند كه در تهران نباشم و پرده از روى اعمال زشت و مخالفت آن‌ها با ديانت اسلام برندارم و رسوايى آن‌ها بالا نرود . در خلال اين مدّت ، با مدّعيان تجدّد ساخته و هر دو با مأمورين دولتى ترتيبى دادند كه از تهران به يزد بروم . در خلال اين مدّت و بين اين اضطراب‌ها ، اين كتاب را نوشتم كه مطالب كتاب مسروقه در اين باشد ، به اضافهء نصايح ديگرى ؛ اگر نصيحت در گوش آن‌ها تأثيرى بنمايد . مضرّات كتمان احكام الهى متظاهرين به ديانت در ايران عموما و در تهران خصوصا ، عادات موروثى را به جاى دين گذاشتند و احكام شرعيه را مخفى مىدارند كه بعضى از آن عادات كاملا و به‌طور وضوح بر خلاف دين اسلام و از بقاياى ارث مجوس است ؛ و سنن و قوانينى كه در ايران شيوع دارد ، غالبا از اين قبيل است و مفاسد آن بىشمار است ؛ زيرا كه احكام الهى بر جلب مصالح و دفع مفاسد مبتنى است و اگر مخفى شود ، بشر از مصالح آن‌ها محروم و به مفاسد غيرقابل جبرانى مبتلا مىگردد و تشويش و اضطراب و اختلاف كلمه ما بين افراد و جماعات حاصل مىشود ؛ اگر رعايت نشود ، اصل مسلّمى كه روى آن بايد جمع كلمه بشود ، از بين مىرود و هركس برحسب هوى و هوسى كه دارد ، حكمى و رأيى اتّخاذ مىكند و عموم مردم دچار سرگردانى و بلاتكليفى مىگردند . اين است كه در قرآن كريم و احاديث شريفه ، كتمان كردن احكام الهى از بزرگ‌ترين گناهان كه شديدترين مجازات بر آن مستحق مىشود ، محسوب گرديده و در سورهء بقره در اوايل جزء دوم مىفرمايد : « إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَيَّنُوا فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ » « 1 » تا مىگويد : « إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتابِ وَ يَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا أُولئِكَ ما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ وَ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى وَ الْعَذابَ بِالْمَغْفِرَةِ فَما أَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ نَزَّلَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِي الْكِتابِ لَفِي

--> ( 1 ) . بقره ، 159 - 160